VI

Ogłuszające łomotanie dotarło do moich uszu. Przykryłam twarz pościelą, bo nie miałam najmniejszej ochoty wstawać.

Spadaj!

Cichy, męski jęk dotarł do mnie ze zdecydowanie mniejszej odległości. Odwróciłam głowę w bok by spojrzeć na Aleksa, nadal spał. Na brzuchu, twarzą odwrócony w moją stronę. Jego miarowy oddech czułam na policzku, a kusząco rozchylone wargi aż się prosiły o pocałunek.

Łomot rozległ się ponownie. Przewróciłam oczami i wściekła wysunęłam się spod kołdry. Nieco po omacku chwyciłam pierwsze lepsze ubranie i wyszłam z sypialni. Na szybko zapięłam kilka guzików koszuli Aleksa i nawet nie patrząc w wizjer otworzyłam szeroko drzwi.

- Ocipiałeś baranie?! Walić to tak moż... – zamknęłam usta, gdy tylko zobaczyłam kto stoi u mojego progu. Teatralnie westchnęłam i oparłam się przedramieniem o ścianę, by zablokować mu wejście do mieszkania.  – Książę wrócił?

Zmierzył mnie wzrokiem bez słowa. Od potarganej fryzury, po resztki makijażu na twarzy, zatrzymując się dłużej na męskiej koszuli, którą miałam na sobie. Popchnął delikatnie moją rękę i bezceremonialnie wszedł do środka.

- No co, nie cieszysz się już na mój widok?

- Zajęta jestem.

Odwrócił się do mnie dopiero, gdy weszliśmy do kuchni i oparł się plecami o blat.

- Już myślałem, że to dla mnie świecisz gołym tyłkiem, ulżyło mi.

Podświadomie obciągnęłam dół koszuli, chociaż i tak wiedziałam, że zakrywa to co powinna.

Na ten widok uśmiechnął się złośliwie.

- Czego chcesz?

- Porozmawiać.

- Nie mamy o czym, wczoraj się nasłuchałam wystarczająco.

- Tak cię to zabolało, że zdążyłaś już wskoczyć komuś do łóżka?

- Nie twój zasrany interes. Jakoś ty nie miałeś z tym problemu podczas Pucharu Świata. Powiem nawet, że masz niezłego cela.

Przez jego twarz przemknął grymas bólu, odwrócił wzrok i na chwilę zapatrzył się na widok za oknem.

- To nie moje dziecko. Zabezpieczyłem się wtedy. Milena chce mnie w coś wrobić.

Zaśmiałam się.

- A to mamusia nie uczyła, że gumki nie dają 100% bezpieczeństwa?

- Nie ufam jej. Dobrze wiem, że ostatnio używała sobie na prawo i lewo. Spytaj Dragana, jak mi nie wierzysz.

- Nikogo nie mam zamiaru o nic pytać i najlepiej wyjdź z mojego mieszkania.

Mierzyliśmy się ponurymi spojrzeniami, stojąc po dwóch stronach kuchni. Nie miałam ochoty słuchać tych jego bredni i tłumaczeń. Mężczyźni i tak zawsze mają tę samą wymówkę.

Nagle oderwał się od blatu i z żalem w oczach zbliżył się do mnie. Dotknął dłoni, którą opierałam się o stół, a ja mimowolnie poczułam przyjemny dreszcz biegnący po mojej ręce. Uwielbiałam, gdy mnie dotykał.

- Misia, mi naprawdę na tobie zależy. Nie umiem tego wytłum... – przerwał, bo w kuchni, jak na zawołanie zjawił się mój drugi książę z gołą klatą i zaspanymi oczyma.

- Oo! Cześć, Michał! – nic nie robiąc sobie z obecności Łasko, objął moją talię i delikatnie pocałował mnie w odkryte ramię. Nie wiem, jak Michał naprawdę chciał zareagować, ale wyraz jego twarzy był przekomiczny. Pierwsze osłupienie zmieniło się w złość i niedowierzanie, które bardzo szybko zostały zastąpione przez...

Kurde! Czy on powstrzymuje się od śmiechu?!

Zmrużyłam ze złości oczy patrząc na niego, a on jak gdyby nigdy nic zaczął parzyć sobie kawę.

- Michał, nie masz swojego domu?

Wyszczerzył się do mnie, pokazując wszystkie ząbki.

- Tu mi dobrze.

Byłam w kropce. Aleks poczynał sobie coraz śmielej zaczynając całować mnie w usta, a ręką krążąc gdzieś po moim udzie. Kątem oka dostrzegłam jak Michał zaciska dłonie na kubku i odwraca wzrok, by ukryć złość, więc z przekory odwzajemniłam gesty Serba. W końcu odepchnęłam go ze śmiechem, gdy rozdzwonił się telefon w sypialni. Odsunął się ode mnie na kilka centymetrów, opierając czoło o moje.

- To mój.

- Odbierz, głuptasie. – szybki pocałunek i już go nie było. Dopiero, gdy usłyszałam serbską paplaninę za ścianą, podniosłam wzrok na Łasko. Przetarł ręką twarz.

- Zadowolona?

Kilka sekund zajęło mi sformułowanie tego, jakże prostego:

- Nie.

Podał mi kubek z kawą i usiadł naprzeciwko. Myślałam, że czekają mnie kolejne teksty umoralniające. Ale nie. Co zrobił Michał? Wybuchnął szczerym i głośnym śmiechem, a potem wstał i zaczął zbierać się do wyjścia. Odprowadziłam go do drzwi. Z uśmiechem odwrócił się przy drzwiach, łapiąc mnie w talii.

- Spałaś z Aleksem?

- Yy... no tak.

- Toć to jeszcze dziecko. – złośliwy uśmieszek nie schodził mu z twarzy, więc podjęłam jego głupkowatą grę.

- Ty wiesz, co potrafi dziecko? – widząc jego zdezorientowaną minę dodałam. – Chcesz posłuchać?

- Wychodzę stąd. – wypuścił mnie z rąk. Był już na schodach, gdy powiedziałam:

- Michał!

- Hmm.

- Porozmawiaj z Mileną, tak na spokojnie. – spojrzał na mnie smutno przez ramię, ale przytaknął głową na znak, że to zrobi.

- Kto to był?!

Piechocki chodził nerwowo po gabinecie, załamując ręce.

- Monika, przysięgam, że nie mam pojęcia kto mógł was zaatakować. Nic takiego nigdy się nie zdarzyło, nawet w sytuacjach, gdy otwarcie z kimś walczyłem.

Westchnęłam.

- Powiedzmy, że ci wierzę. Ale teraz jest odpowiednia chwila na to, żebyś podzielił się tymi informacjami, których jeszcze mi nie wyjawiłeś.

Rozbiegany wzrok mówił wszystko, Konrad coś ukrywał.

- Przekazałem ci wszystko, co sam wiem.

- Nie kpij ze mnie, proszę. To nie czas na takie aktorskie zabawy. Tak się składa, że to nie jest już tylko twój problem. Ktoś chciał usunąć mnie z drogi, czyli czuje się zagrożony moim węszeniem, a tego nie zostawię nigdy. Nawet jeśli byś chciał teraz rozwiązać mój kontrakt.  

Wzrok powędrował mi na oprawione zdjęcie zespołu Skry, które wzięłam do ręki.

- I tu nie chodzi tylko o moje życie. Czuję się odpowiedzialna również za niego.

Powiedziałam to, chociaż na dobrą sprawę sama nie wiedziałam, o którym z nich mówię. Na którym mi aktualnie bardziej zależy, o kogo przyszłość się boję i drżę.

Teoria zagrożenia zawodników podziała odpowiednio szybko. Prezes podszedł do małego sejfu, który był ukryty pod jego biurkiem i po kilku charakterystycznych kliknięciach systemu trzymałam w dłoniach szarą teczkę.  Lekką. Zawierającą maksymalnie kilka stron. Zapieczętowaną.

- Przeczytaj w domu i rozwiąż to w końcu.

~

Coś mi ostatnio opornie idzie to pisanie :p Postanowiłam, że wrzucę coś już dzisiaj, więc za długo nie ma, ale mam nadzieję, że dobrze będzie się Wam czytało i zaintryguje w odpowiedni sposób, byście chciały wracać po więcej! ;) 

Piosenka ze specjalną dedykacją dla Sil, odkryłam ten band całkiem niedawno, może również Tobie przypadnie do gustu :*